به اندازه بمب های هیروشیما درد کشیدیم . . .

چه کسی می تواند صورت پرنده در آواز را بسوزاند ؟

چه کسی میتواند ماهی شاد قرمز را در تنگ اسید رها کن ؟

چه کسی ؟

این خیابان کوچه های بسیاری دارد

                      بالاخره یک روز جنازه ات در کوچه ای بن بست گیر خواهد کرد !

ما روی صورت سوخته این گل ها

                                          آوازهای زیادی خواهیم خواند آن روز ها .............         .

 

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در سه شنبه 6 آبان1393 و ساعت 11:18 |
ما پاهای کوچکی داشتیم

دست های کوچکی داشتیم

اما همیشه بمب های بزرگی روی عروسک های مان ریختند .

با آن که می دانستند رویای ما کوچکتر از هر        مرزی

که در        میان است                بود !

کسی نخواست دست نجار ها را هنگامی که تابوت سیاهی می ساختند 

ببندد !

چقدر دست توی دست افتاده است !!!

دست عروسک

      دست راست خالد

               دست چپ زینب

                      

                          دست سیاه عربی

   و                      دست گاو های اسرائیلی !

دست

دست

دست ........

تنها دستی که اینجا نیست  دست توست

                        که همیشه می گفتند :بالای همه دست هاست !!!

 

 

                                                              به کودکان غزه /مرداد ۹۳

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در جمعه 10 مرداد1393 و ساعت 12:18 |
گفتی بر می گردند ......

از همان صبح  تاریکی شروع شد !

                 آن قدر که دیگر کسی به آسمان نگاه نکرد !

       آن قدر  که دیگر کسی زخم ها را از روی نمک ها بر نداشت !

             تنها خودمان ماندیم برادرم

دست هایت را بردار

پاهایت را بردار وقلبت را بگذار برای ایستادن ...........

حتی لاک پشت ها برای رسیدن می آیند !

 

تنها کسانی که می توانند یکدیگر را از روی این زخم بردارند

                                                                                                                                                                     تنها خودمان .........     .

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در دوشنبه 12 خرداد1393 و ساعت 13:2 |

رفتیم تا   زیر سایه ها درخت ها را

                                    بری

                                   دن

                                     د و عشق آنقدر پیر شده بود

که نتوانست ما را تا آن            سوی خیابان ببرد 

تو را خواستم چون آهوی کوچکی که برای ایستادن تقلا می کند !

تو را خواستم چون مورچه ای که دانه ای بزرگ را به دیوار می کشد !

تو را خواستم    آن گونه  آنگونه آنگونه هائی که در تصورمان نیست

خواستمت

               خسته ام مثل همین کشتی که در چند قدمی ساحل به گل نشست و

قرن هاست که فقط ساحل را تماشا می کند

                                                         اما نمی رسد

شاید آنسوی مرگ باغچه ای باشد که با لبخندهای ما جنگل شود

شاید کودکی میان دستانمان را بگیرد و من و تو را به تکه ای از بهشت ..........

این شاید ها حتی در خونی ترین قسمت قلبم مرده اند انگار !

                و                مـــــــــــــــــــــرد که با آخرین گلوله اش دنیا را از تنش خالی کرد !!!

(میدونی قفس : یوقتائی عاشق دنج ترین گوشتم ؛همون گوشه که کســـــی نیست

حتی خدا ........)

  انگشتانم آنقدر ضعیفند که پرنده ها روی تفنگم آواز می خوانند

و این تصویر زیباترین شیطان جهان است !!!

تو را خواستم

تو را خواستم  آنگونه که

                              شیطان خدا را خواست ! تو را خواستم . ...     .       

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در جمعه 25 بهمن1392 و ساعت 20:8 |
در هیچکدام از افق های این متــــــن آب تصور نکنید !

    یا

 لب های خیس شده از بزاق .........

                                             هل من الناصر ینصرنی

این را نگفت که برایش آب بیاوری!

به آن دست ها نگاه کن :یکروز یخ های قطب آب شدند که در مسیر لب های او قرار بگیرند !

هر چیز را می توانی باور نکنی !

               از نامه هائی که شمشیر تیز کردند

تا            خونی که به       آسمان پرتاب شد و  قطره ای

                                                          بزمین

                                  برنگشت !

        برمی گـــــردیم .......

                            کنار مولائی که گفت : هل من ناصراینصرنی ...

نه

نه

نترسید !        شما را در کنار او تنها نمی گذارم !

احتمالش زیاد است که شمر سر شما را درین متن اشتباها ببرد

و    قسمتی از میز را در سال های بعد از دست بدهید !!!

شاید ما در حد نامه دادن نیستیم

ویا توی قرار این متن قبل ازینکه شب بشود و فانوس را خاموش کنی

سوت میزنیم و           جدا         می شویم .....!

از دور به خیابان نگاه کرد ........

ایکاش می توانست خودش را بعلاوه یکنفر کند و خیمه را به او بسپارد !!!

او           تنها ترین

او         تشنه ترین

او        غمگین ترین بابای دنیا بود آنروز .....................


خیابان وقتی از اتفاق دور شد مابرگشتیم و


                                  تا خود صبح                     گریه کردیم ................

                                                                                                                       حسین میری

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در چهارشنبه 15 آبان1392 و ساعت 9:35 |
                                          تیر برق چوبی


  بعضی وقتا دلم می خواد

یه بچه بازیگوش سنگش و برداره و پرت کنه سمت روشنایی من !

و به این نتیجه برسن که مارو باید

با تیر چراغ های بتونی و فلزی عوض کنن !!!

آخه سخته هیچکی ندونه

                                 تو 

                                   یه روزی...

                                          درخت بودی و بهار دلش برای تو بر می گشت!

و یه روزی مثه همین روزا

          کارت بجائی برسه که :

                    حتی پرنده ها تورو نشناسن و بشینن رو سیم های برق فلزی !

 و

 تو هم باورت بشه درخت بودنت

                      می تونه تنها

                                 یه رویا بوده باشه و بس ......................    .


                                                                             حسین میری

                                                                     

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در جمعه 1 شهریور1392 و ساعت 0:23 |

 طوری گفت دوست دارم    که

                                          هیچ زنی نتونسته بود !!!

          بعد 

               پنجره را باز ..........کر    دم 

تلفن را برداشتم و به تاریکی تمام جهان گفتم:آفتاب اینجاست

       آفتاب اینجاست  

      آفتاب اینجاست ....

ماه ها و سال ها از گذشتنت گذشت و

اثر انگشتانش نه از روی لب هایم رفت

نه     روی پولک زنگ خانه ام ماند !

دیوانگیست؛اما حساب نوشیدنی که صدای آمدن لیوانش را          هیچکس  نمی شنید

                      را بارها پرداختم !

   فقط سیگار می کشیدم و ابرهایش را به سرزمینت میفرستادم

به احترام همه    باران های     آمدنم !!!

       تنها بین 7میلیارد انسان یک نفر می تواند آنسوی خالی این میز

بنشیند !......

   تنها تو            بین هفت میلیارد نفر !!!

برف های دماوند در آن گردنه های دور را نگاه کن ....

حس لنگه کفشی مضطرب !!!

در آمدن سوت قطاری که نه آمدنش مانده بود نه رفتنش برگشته!!!

اما هنوز منتظر است این مرد؛ بین چند میلیارد      تنها !

تا چمدان را از دست هایت  درین ایستگاه لعنتی

                                                               بدست بگیرد .............


                                                                                                                                      به رساندن لاکپشتت در رویای تلار ......

                                                             

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در یکشنبه 12 خرداد1392 و ساعت 17:37 |
زمان را به مچم بستم

طوری که کسی نتوانست لیوان آب را   از لحظه ی لبهایت بردارد !!!

تو تشنه بودی     که منو باران

                                        آمده بودیم...

این شد که ماهی تنگ دلهره آب را از               دست          داد

اما نتوانستم از این باران

       این باران لعنتی

                                 چتری برای موهای عاشقانه ات بردارم!

ما هوای هم را رها کردیم و شماره نفسهایم را دیگر کسی به پای تو ننوشت

من اما نوشتم دوستت دارم!

آنچنان که: سنگ بردوش، اهرام را می ساختیم!

ببین:    یک دیوانه چقدر می تواند دیدنی باشد

در زمانی که ما هوا را از آن جرز لعنتی           توی قلب جو   رها شده دیدیم         ماندیم!

                         با آنکه دایناسورها از ماندن                   شانه خالی کردند!

و ما عاشقانه و بی تمدن به سمت نبودنت سنگ پرتاب کردیم

که برگردی...

 به امامزاده ها پناه بردیم

پترس دیگر انگشت از شکاف برنداشت!

همانطور که دهقان فداکار برای همیشه برهنه ماند! چطور می شود؟

چگونه می شود؟

 آنها که دیوانه نیستند روشنایی را نبینند؟ برهنه روی خطوط ...

نگاه کن چقدر دیوانه ها جهان را جایی برای ماندن میکنند

والا: ما چگونه میتوانستیم از جنگهای چنگیز تا کوره های آدمپزی  و کوچه های بی هوای حلبچه

                           جنون به ساحل رسیده نهنگها را تماشا کنیم

دنبال نقشه نگرد!!! جهان دایره ای بیش نیست...     

و ساحل همیشه خودش را به اندام غول پیکر نهنگ ها رسانده.

فانوس را بردار و تاریکی دریا را پنهان کن!

خشم را از کوره های آدم پزی بیرون بکش

یک قرص نان درون کوره اش بگذار نگاه کن

                          چه لبخند به صورتت و مهربانی به دستانت می آیند...

بگذار چوپان دروغگو به دویدن ما بخندد

                                                                دنیاست دیگر

کاش این سطر را کسی لای جرز بگذارد

تا دهقان پیراهنش را بپوشد

کاش لیوان را از لبت برداری و با همین سطر برای مرگ نهنگ ها شمع روشن کنی!

اما دیر شده است

 انگار عکس سال این کره سوراخ لاشخوری منتظر مرگ کودکی در دشتهای آفریقاست

                                    هرچند نهنگ ها قید دریا را زده اند

اما: انگار     دیــــــــــــر  شده   بود

آن قدر

 که عکس سال های بعد لاشخوری بود

                                                 روی جنــــــازه دریــــــا!

ح.م سه شنبه ۱۳/۱/۹۲ تقدیم به تو که از دریا بزرگ تر و صدف ...

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در سه شنبه 13 فروردین1392 و ساعت 21:37 |
                          قطار

قطار وقتی می ایستد که دیگر دیر است

همه مسافران با سرهای متحیر به پشت نگاه

می کنند !!!

گنجشک ها بسرعت می روند !

لوکومتیو ران به آرامی و ...

با نگرانی

از کابینش بیرون

می آید

  بخار آرام سوتش را به سمت گنجشک ها میبرد

تو اما

از روی صندلی کوپه ات تکان نخوردی

به سمت پنجره نیامدی با انکه

لوکومتیو غمگین بود و

متاثر !!!

او با همه کوپه هایش ایستاد

هر چند

تو در کنارم نماندی و به سمت پنجره .............

 

 

                                              حسین میری آذر ۹۱

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در چهارشنبه 22 آذر1391 و ساعت 4:56 |
چقدر اژدها از این عصا بزند بیرون

چند موسی در سبد ماندند  رفتند نرسیدند ...

قبل از خورشید برگ ها را جارو کرد مرد بالباس زرد !

درست کنار همان صندلی که یعقوب پیر شدو گرگ ها به او خندیدند

روزها .قرن ها .تا هزاره های نیامده /کوه های یخی تکان خوردند

درخت ها تکان خوردند .پچ پچ ها فریاد شدند خواب ها مرگ ....

تو اما هنوز دستت را لای نخ این شعر نبردی !

بگو :چند مرد را بنویسم مرگ /چند کرم را بنویسم پروانه

تا انجماد قطب لب هایت بشکند

نه  دوستت دارم را به هوای این فسیل اضافه کن

نه از دیواره های غار این شعر بیرون بزن

بگذار مردی در کتیبه های سنگی این شعر هوایی باشد

چراغ در دست دنبالت بگردد

آنقدر که

  فسیل ها پوست بشوند .استخوان ها خاکستر ...

تا مردم خیال کنند رستم این شعر در خوان هفتم چشم های تو خودش را کشت !!!

انقدر خون از خیالت به رگ هاش پاشید که هر کس این شعر را خواند

قسمتی از یک متهم شد !

بردار تو هم گوش هایت را از روی لب های این شعر

نکندتو را هم به جرم دی ان ای این سطر بر  دار...

اما دیر شده بود

انقدر که رستم سهراب را کشت

انقدر که فرهاد کوه را کند و دیگر هیچکس نماند تا به پایش بایستد...!

بیهوده جارو نزن با لباس زرد برگ ها را

                         فردا روی این صندلی هیچکس نخواهد نشست

                                                                              بیهوده           جارو           نزن ...........     .  

راستی مجموعه جدید مهدی مظفری ساوجی دوست خوبم/شب به شیشه می زند /از انتشارات مروارید وارد بازار شد که الی رغم اوضاع این روزها خوندنیه.....

+ نوشته شده توسط سید حسین میری در یکشنبه 6 شهریور1390 و ساعت 21:3 |


Powered By
BLOGFA.COM